Νικηταρά & Ελπίδας..Εκεί που όταν όλα τελειώνουν,όλα αρχίζουν!

Φώναξε ακόμα πιο δυνατά και πάλι τίποτα!Χανόμουν σ'ένα γλυκό ύπνο.

Βασικά χανόμουν!

Sky is the limit! (Photo post it:Ευστάθιος Καγιούλης-Τραπεζικός)

17.10.2019

19:00 η ώρα και μόλις επέστρεψα απ τη δουλειά στο Σπιτάκι μας σαν τα παιδάκια που περιμένουν να δουν το δώρο τους και κουνάνε χέρια πόδια απ τη χαρά τους.Έτσι ένιωθα πάντα λίγο πριν τον δω!Ούτε 4 μήνες παντρεμένοι!Καλοκαίρι σχεδόν, καθίσαμε στην ταράτσα αγκαλιασμένοι να διαλέξουμε τραγούδι για το video clip του γάμου μας!Ο Νίκος είχε ήδη στείλει τα τραγούδια και ένα θα ήταν το νικητήριο!and the winner is..."Sonny Cleveland και You 've Got me Running in Circles "https://www.youtube.com/watch?v=7ekc1O4-NXU

Ούσα fully ευαίσθητη, μόλις το άκουσα έκλαιγα από τη χαρά και τις θύμησες των αναμνήσεων και των συναισθημάτων εκείνης της μέρας!Αυτό το τραγούδι ταίριαζε ακριβώς!Ήταν ό,τι πιο δυναμικό,αισθησιακό και ερωτικό ταυτόχρονα τραγούδι που σε συνδιασμό με την εικόνα του clip απέδιδε ακριβώς ό,τι έπρεπε..κάθε δυνατό και αδύναμό μας feeling!

Μόλις 19:25 και αφού γρήγορα και σίγουρα πια αποφασίσαμε,στέλνω στο Videographer μας μήνυμα αφού τον ευχαρίστησα ότι θέλουμε Αυτό το τραγούδι!!

Δεν περίμενα καν απάντηση!Έτρεξα να φρεσκαριστώ γιατί στις 8 έπρεπε να βρίσκομαι στην κοπέλα που έφτιαχνε τα νύχια μου!

-Θα με πας?,είπα με νάζι στο Γιάννο μου! Έλα ρε αστέρι μου,πάμε μαζί,σχεδόν γκρίνιαξα.

Δεν ξεκολλούσα από πάνω του τον τελευταίο καιρό και ούτε ήθελα βέβαια!

-Ναι είπε εκείνος και σχεδόν δεν το πίστευα!Ετοιμάστηκα γρήγορα γιατί η ώρα περνούσε και ανεβήκαμε μαζί στη μηχανή του γεμάτοι ενθουσιασμό!

Σαν να καβαλούσαμε άλογο με φτερά και πετούσαμε,τόσο ανάλαφροι νιώθαμε απ τη χαρά μας και την αγάπη μας και γρήγοροι σαν σφαίρες που ούτε ξέρουν ούτε τους νοιάζει πού θα σταματήσουν.

-Πες μου τον πιο γρήγορο δρόμο?,με ρώτησε

-Μα δεν μπορούσα να του απαντήσω!Δε θυμόμουν πώς να φτάσουμε το συντομότερο.Κόλλησα,με αποτέλεσμα να μην ξέρω ποιος έλεγα ότι ήταν ο σωστός δρόμος και να πηγαίνει όπου νομίζει εκείνος,άθελά του και παράνομα!

19:40

Σε μόλις 3΄και ενώ παράλληλα εγώ έστελνα μηνύματα στο κινητό μου σαν να μην είχα καμία έννοια για το πού πάμε,ξαφνικά είδα μπροστά μας ένα αυτοκίνητο να διασχίζει κάθετα το δρόμο που μόλις θα συναντούσαμε.

Πρόσεχε!!πρόλαβα να φωνάξω και σε κλάσματα δευτερολέπτου ένιωσα την ανταπόκρισή του φρενάροντας και αμέσως μετά τη ζάλη που προφανώς προέκυψε απ΄τη σύγκρουσή μας.

Κανείς μας δε φορούσε κράνος!!

Χτύπησα το κεφάλι μου πολύ δυνατά και ταυτόχρονα τον ώμο μου!Ο Γιάννης δεν μπορούσα να δω αλλά επειδή τον άκουγα να μιλάει καταλάβαινα ότι ήταν καλά χωρίς να σκεφτώ πολλά!

Το μόνο που ένιωθα,ζάλη σαν να είχα πιει 4-5 μπουκάλια μαστίχα και να νύσταζα παράλληλα!Δεν πονούσα!Έκανα όμως προσπάθειες να σηκωθώ πολλές και τότε θυμάμαι ήρθε μπροστά στη μούρη μου μια κοπέλα άγνωστη και μου λέει με τρόπο που έπρεπε να ακολουθήσω,¨Κάτσε κάτω μέχρι να έρθει το ασθενοφόρο".Κούνησα συγκαταβατικά το κεφάλι μου και έκανα ό,τι μου είπε!

Στο ενδιάμεσο με είχε καλέσει ο θείος μου στο κινητό τυχαία και για άσχετο λόγο και αμέσως εγώ τον πατέρα μου για να του πω τί μας έχει συμβεί!Έσπευσαν αμέσως στο σημείο.Νικηταρά & Ελπίδας! Απ τον πανικό του ο πατέρας μου με έβαλε στο αυτοκίνητο με προορισμό ιδιωτικό νοσοκομείο των Δυτικών Προαστίων!Μέσα σε λίγα λεπτά και μη έχοντας απομακρυνθεί ιδιαίτερα απ το σημείο,μας κάλεσε ο Γιάννης για να γυρίσουμε και να με πάει το ασθενοφόρο που μόλις είχε έρθει στο Γ.Ν.Α."Γεώργιος Γεννηματάς".

Ο Γιάννης ανέκαθεν ήταν ψύχραιμος άνθρωπος.Σωματοφύλακας βλέπεις!Πώς να μην είναι?Δουλειά του! Είχε καλέσει πρώτο απ'όλα ασθενοφόρο. Εγώ απ την άλλη αν και δε χαρακτηρίζει καμία ψυχραιμία,ήμουν πολύ ήρεμη και έδειχνα να έχω εμπιστοσύνη στους ανθρώπους που με είχαν αναλάβει!Απ'τη στιγμή που μπήκα στο ασθενοφόρο μέχρι το τέλος!!Όχι ότι τα θυμάμαι όλα αυτά αλλά μου μεταφέρθηκαν κάθε φορά που ρωτούσα και δεν ήταν λίγες αυτές οι φορές!Η μνήμη μου είχε εξασθενίσει και μου έλεγαν πολλά από αυτά που εγώ ξεχνούσα ότι είχαν γίνει!Ευτυχώς αυτό ήταν προσωρινό!

Περιμένοντας να μπω για αξονική(να σημειωθεί ότι δεν άφηναν να κλείσω τα μάτια μου ως τότε) άρχισα να ζαλίζομαι ενώ μέχρι πριν λίγο μιλούσα ζωηρά με τον γιατρό μου για τη φύση της δουλειάς μου και άλλα τέτοια!

Ήρθε η ώρα να μπω για αξονική επιτέλους (έκανα ότι κοιμάμαι για να με βάλουν πιο γρήγορα γιατί είχε ήδη περάσει αρκετή ώρα ). Άρχισα να κοιμάμαι αλλά είχα ακόμα επαφή και άκουγα τις οδηγίες τους!

Αμέσως μετά με οδήγησαν στο δωμάτιο όπου και έμεινα για λίγες ώρες.

Στη συνέχεια,όπως μου μετέφερε ο άντρας μου και η μαμά μου μπήκε στο δωμάτιο ειδικευόμενη ιατρός,η Έλενα και άρχισε να μου μιλάει χωρίς όμως εγώ να αποκρίνομαι!Αμέσως με ξαναρώτησε φωνάζοντας πλέον

-Ελένη κούνα το δεξί σου πόδι!!Το κουνούσα

-Κούνα το αριστερό σου πόδι.Κουνούσα πάλι το δεξί.Και μετά τίποτα.Φώναξε ακόμα πιο δυνατά και πάλι τίποτα!Χανόμουν σ'ένα γλυκό ύπνο.Βασικά χανόμουν!

Sky is the limit!

Η ειδικευόμενη φώναξε αμέσως τους υπόλοιπους γιατρούς και με γρήγορες κινήσεις με διασωλήνωσαν μέσα στο δωμάτιο και με έβαλαν στο χειρουργείο. Έπρεπε να υποβληθώ αμέσως σε επέμβαση για να αφαιρέσουμε το αιμάτωμα που περιμέναμε και δεν υποχωρούσε όλη αυτή την ώρα!

Η κατάσταση κρίσιμη και εγώ τυχερή που ήταν όλοι οι γιατροί εκεί στη θέση τους εκείνο το βράδυ!

Απ'έξω ο Γιάννης και η μαμά μου και μέσα σε λίγα λεπτά ήρθε η Ratti και ο πατέρας μου.Είχαν λιγότερο από μια ώρα που έφυγαν κάτι που μετάνιωσαν αφού τα πράγματα είχαν πάρει άλλη τροπή μέσα σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα.Ενημέρωσαν και τον αδερφό μου στα Χανιά για όσα συνέβαιναν και όλοι μαζί περίμεναν.

Η αγωνία τους κορυφωνόταν όσο δεν ήξεραν τί μπορεί να έχει συμβεί και αν θα τα καταφέρω!Έκαναν σκέψεις διάφορες και προσεύχονταν να με ξαναδούν!Ο καθένας τους περνούσε το γολγοθά του.Αυτοί ξέρουν τί πέρασαν εκείνο το βράδυ..

Μέσα σε 45' ο γιατρός βγήκε άνετος από το χειρουργείο και είπε ότι πήγαν όλα πολύ καλά.Ήταν δύσκολη περίπτωση και μεγάλο το χτύπημα.Οξύ επισκληρίδιο αιμάτωμα!

Η Ελένη σώθηκε!Και μαζί της σώθηκαν και όλοι οι υπόλοιποι που δε θα άντεχαν να είναι άλλη η έκβαση του γεγονότος.Μαζί μου εκτός απ τους γιατρούς,ο Άγιος Νεκτάριος,βρισκόταν πάνω στο σεντόνι την ώρα που με πήραν μ αυτό στο χειρουργείο!Προστάτης της Ratti's αλλά εκείνο το βράδυ έγινε και δικός μου!

Κοιμόμουν για ώρες.Ο Γιάννης ήταν συνέχεια δίπλα μου μέχρι να ξυπνήσω γιατί τα ήξερε τα τρελά τα δικά μου.Δε θα ήξερα που βρισκόμουν και θα μ έπιανε πανικός. Όταν έφτασε η στιγμή να ανοίξω τα μάτια μου, τον κοιτάω και του λέω: "Ποιός είσαι εσύ?"Ο Γιάννης τρελάθηκε!Πάγωσε. Τί έπαθε?,σκέφτηκε!Αμνησία?"Αν δε θυμάται τίποτα θα της τα θυμήσω ένα ένα απ την αρχή!",σκέφτηκε!Αρκεί που είναι ζωντανή!

-Ο Γιάννης αγάπη μου,βρήκε το κουράγιο και μου είπε.

-Γιαννούλη μου!!Γιατί με άφησες?,του είπα

-Εδώ είμαι αγάπη μου!Δεν έφυγα καθόλου!

Τον ρώτησα τί μέρα ήταν γιατί ήθελα να πάω στη δουλειά.Έκλεινα μια δουλειά εκείνες τις μέρες και έπρεπε να στείλω ένα email!Ε μετά απ αυτό βεβαιώθηκαν ότι δεν ήμουν καλά!χαχαχαχαχ Αστειεύομαι!Όλοι γέλασαν!

Οι γιατροί δεν πίστευαν πόσο γρήγορα ανάρρωνα αφού μέσα σε 3 μέρες είχα φύγει από το νοσοκομείο! Πήγα μόνο μετά από λίγες μέρες με νέα αξονική για να βεβαιωθούμε ότι όλα ήταν καλά!Εγώ πήγα κυρίως για να δω επιτέλους τον άνθρωπο που με έσωσε,ή μάλλον να τον ξαναδώ μιας και δεν τον θυμόμουν!Βασίλειος Βαλαδάκης!Του έσφιξα το χέρι,τον κοίταξα στα μάτια και του λέω:"Χαίρομαι πολύ που είμαι σε θέση να σας ευχαριστήσω γι αυτό που κάνατε").Τον αγαπάω πολύ αυτό το γιατρό,την Έλενα και όλη την ομάδα του νοσοκομείου!Ο Θεός να τους έχει καλά να σώζουν ζωές!

Επιστρέψαμε στο Σπιτάκι μας και προσπαθούσα να καταλάβω τί μου είχε συμβεί.Δεν ήταν ψέματα ότι δε θυμόμουν πολλά πράγματα με κορυφαίο το ότι είπα στο Γιάννη γιατί δεν είχε έρθει η μάνα του στο νοσοκομείο?!Κλαίω!Πάλι η πεθερούλα μου την πλήρωσε!Ο Γιάννης εμφανώς σοκαρισμένος,ευχόταν να μην είχε ακούσει καλά και με ξαναρωτάει. Ποιός δεν είχε έρθει?Η μάνα σου,του λέω!Έσκασε στα γέλια και μου απαντάει:

-Α,τώρα δεν τη θυμάσαι,όταν τη φώναζες να σου βάλει την πάπια τη θυμόσουν!

Εκεί το έπαθα εγώ το σοκ!Ήταν όμως φυσιολογικό μετά απ όλα αυτά,οπότε το ξεπέρασα!Σιγά σιγά και πάλι στο Σπιτάκι μας!Εκεί που ανυπομονούσα να γυρίσω!

Βγήκαμε Νικητές και η Ελπίδα μας δε μας απογοήτευσε!Ένιωσα πως στη ζωή μου έκανα ένα Restart!Έφτασα στο τέλος της και για κάποιο λόγο μου δόθηκε άλλη μια ευκαιρία να τη συνεχίσω,αλλιώτικα όμως από κει και πέρα!

Έγινα πιο δυνατή,πιό χαρούμενη και ευτυχισμένη που ξαναέβλεπα τους ανθρώπους που αγαπώ και μ αγαπούν!Τα έβλεπα όλα πιο όμορφα,τους ανθρώπους,όλα!Άρχισα να κάνω πράξη όνειρα που άφηνα στη μέση γιατί φοβόμουν ή δεν τα πίστευα!Όμως τώρα είχα φτάσει ως το τέλος μου. Ποιός φόβος να με σταματήσει πια?Αναθεώρησα πολλά πράγματα και ένα από τα πρώτα,το χρήμα!Τί αξία έχει αν φύγεις?Καμία. Τί κάνουμε τόσα χρόνια?,σκέφτηκα!Όλα τ άλλα μένουν πίσω και εσύ έχεις φύγει!Μπροστά στη ζωή,τίποτα υλικό δεν έχει αξία!Μα τίποτα όμως!Το μόνο που έχεις κερδίσει είναι το πόσο γεμάτος νιώθεις απ όσα έχεις δει και έχεις νιώσει.Απ όσα έχεις ζήσει!!Κάνε αυτό που αγαπάς,αγάπησε αυτό που κάνεις και όσους έχεις γύρω σου!Εκτίμησε κάθε τι απλό έχεις και συναντάς και νιώσε ευγνωμοσύνη!Εκεί βρίσκεται η ουσία!

Να θυμάστε ότι το πολυτιμότερο δώρο που σας έχουν κάνει είναι η Ζωή σας!!Δε χρειάζεται να σας συμβεί για να το πιστέψετε!Σας το λέει ένας άνθρωπος που έφτασε ως τον ουρανό και γύρισε για να πάει ακόμα πιο πάνω..Τώρα ξεκινάει το ταξίδι!Φορέστε τα κράνη και τις ζώνες σας!! ; )

Sky is only the beginning! (Photo post it: Αναστάσιος Λεμονιάτης-Πιλότος)

#life #loveyourlife #rattilana #sky #skyisthelimit #skyisonlythebeginning